Strona główna    Vademecum instalacji sanitarnych
MENU  

  Rury miedziane

 

Jesteś: Wiadomości ogólne >Rury i łączniki >Rury miedziane

 

Rury stalowe przewodowe

Rury ze stali nierdzewnej

Rury miedziane

Rury z tworzyw sztucznych

Rury żeliwne

Rury kamionkowe   

  

 

Wiadomości ogólne
Jednostki miar
Właściwości materiałów
Rury i łączniki
Rodzaje połączeń
Historia instalacji sanitarnych
Instalacje wodociągowe
Wiadomości wstępne
Rodzaje instalacji
Uzbrojenie instalacji  

 Rury z miedzi
Rury z miedzi stosuje się w instalacjach ciepłej i zimnej wody użytkowej oraz w instalacjach c.o. i ogrzewania podłogowego, a także gazowych i chłodniczych. Ze względu na tzw. korozję elektrochemiczną w jednej instalacji nie wolno łączyć bezpośrednio elementów z miedzi z elementami (grzejnikami, wymiennikami ciepła, pompami, zbiornikami) z innych metali. Dopuszcza się łączenie w instalacji elementów z miedzi oraz stali ocynkowanej pod warunkiem wbudowania elementu ze stali przed elementem miedzianym (zgodnie z kierunkiem przepływu wody). Miedź jest odporna na korozję.



Rury z miedzi są mniej sztywne niż stalowe i mają większą rozszerzalność termiczną, dlatego konieczne jest stosowanie kompensatorów. Sprzedaje się je w zwojach lub w prętach. Oferowane są też rury miedziane w osłonie z tworzywa sztucznego, przeznaczone do instalacji zimnej wody oraz rury z fabrycznie naniesioną izolacją cieplną przeznaczone do przewodów c.o. i ciepłej wody użytkowej przebiegających w piwnicach i ścianach zewnętrznych. Ze względu na smak i wygląd wody zawartość jonów miedzi nie powinna przekraczać 2 mg/l. Podczas przerw w poborze wody (np. w nocy) stężenie miedzi w wodzie może wzrastać. Najlepiej w takim przypadku spuścić część wody z instalacji. Przy stosowaniu rur z miedzi do wody pitnej zaleca się też okresowe badania wody. Woda o zbyt dużej zawartości miedzi powoduje zabarwienie urządzeń sanitarnych.
 
Rury miedziane produkowane są w trzech rodzajach:
 rury miękkie średnicy od 6 do 54 mm; sprzedawane w kręgach (6-22 mm) długości 10, 25 i 50 m lub
w sztangach (6-54 mm), czyli odcinkach prostych długości 3 i 5 m,
 rury półtwarde średnicy od 6 do 159 mm, dostarczane w sztangach 3 i 5 m,
 rury twarde o średnicy od 6 do 267 mm, sztangi 3 i 5 m.
Na rynku dostępne są również rury z izolacją cieplną w postaci otulin i osłon. Rury miękkie w kręgach mogą być np. zaizolowane osłoną grubości 2-3 mm wykonaną z PVC, która chroni je dodatkowo przed uszkodzeniami mechanicznymi. Do rur twardych często stosuje się otulinę z twardej pianki PIR.

Sposoby połączeń
 połączenia nierozłączne (lutowanie miękkie lub twarde, spawanie, łączenie za pomocą złączek zaprasowywanych lub zaciskanych),
 połączenia rozłączne (za pomocą złączek zaciskowych lub samozaciskowych).
Z rur miedzianych można wykonać instalację ciepłej i zimnej wody, instalację c.o., w tym również wodnego ogrzewania podłogowego, instalację gazową. Łączniki do rur to m.in. kolana, łuki, mufy, mufy redukcyjne, trójniki równoprzelotowe, trójniki redukcyjne, śrubunki. Wykonywane są z miedzi, brązu, mosiądzu. Przewody instalacji mogą być prowadzone po wierzchu ścian, pod tynkiem, w bruzdach, na stropach lub w szachtach instalacyjnych.
 
Zalety instalacji z miedzi
 duża trwałość instalacji, rury nie ulegają starzeniu
 właściwości bakteriostatyczne miedzi (na wewnętrznych ściankach rur nie rozwijają się wirusy i bakterie)
 gazoszczelność (nie następuje przenikanie tlenu przez ściankę, co chroni elementy stalowe i mosiężne instalacji przed korozją)
 odporność na korozyjne działanie ciepłej i zimnej wody oraz promieni UV
 stosunkowo mały ciężar, co ułatwia montaż
 miedź charakteryzuje się dużym współczynnikiem rozszerzalności termicznej (pod wpływem długotrwałego działania wysokiej temperatury rura wydłuża się o określoną wartość), dlatego też wykonując instalacje należy stosować albo kompensację naturalną albo kompensatory wydłużeń
 miedź jest dobrym przewodnikiem ciepła (gorąca woda podczas przepływu w przewodach nieizolowanych traci bardzo dużo ciepła),dlatego też instalacje c.w.u. oraz c.o. trzeba izolować termicznie
 woda miękka o dużej zawartości CO2 wywołuje korozję instalacji wodnej
 w instalacji c.o. z miedzi nie wolno instalować grzejników aluminiowych
 w instalacji, w której jednocześnie występują rury miedziane i ze stali ocynkowanej, należy stosować tzw. regułę przepływu – elementy z miedzi muszą być zawsze instalowane za elementami ze stali, patrząc w ki

Pozostałość węgla na wewnętrznej powierzchni jest główną przyczyną korozji wżerowej rur miedzianych. Korozja taka powstaje w wyniku uszkodzenia ochronnej warstwy tlenku, która powstaje w rurach miedzianych w czasie kontaktu z wodą. Ta warstwa ochronna nie może się uformować, jeśli wnętrze rury zawiera ślady węgla pozostałego tam po procesie produkcji.

Norma Europejska EN 1057 określa maksymalny poziom pozostałości węgla na 0,20 mg C/dm2. Pozostałości węgla w rurach oscylują wokół 0,07 mg C/dm2, są więc trzykrotnie niższe od wymagań europejskich. Dodatkowym czynnikiem wpływającym na zmniejszenie ryzyka korozji wżerowej w rurach jest wyjątkowo gładka powierzchnia wewnętrzna tych rur, która z łatwością ulega dokładnemu pokryciu warstwą ochronnego tlenku przy kontakcie z wodą. Opory przepływu są dzięki temu zminimalizowane, a możliwość osadzenia się nawet mikroskopijnych zanieczyszczeń na nierównościach ścianek wewnętrznych - praktycznie żadna.

Cały proces produkcji rur, zgodny z normą ISO 9002, jest stale kontrolowany przy użyciu technologii laserowej oraz dokładnego analizatora zawartości węgla. Jest to możliwe dzięki stałym inwestycjom firmy w nowoczesną technologię. Kontrola zapewnia niezmienną jakość każdej partii wyrobów opuszczających linię produkcyjną, w tym w szczególności minimalizację odchyłek średnicy i grubości ścianek rur. Utrzymanie jednolitych wymiarów rur zapobiega problemom, które mogłyby pojawić się w trakcie prac montażowych. Spotyka się przecież na naszym rynku rury, które "nie trzymają" wymiarów: odchyłki w grubości ścianek są na tyle znaczące, że dwa odcinki rur spotykają się mimośrodowo.


 Złączki zaciskowe do rur miedzianych
Złączki skręcane do rur miedzianych można stosować wszędzie tam, gdzie będą one łatwo dostępne np. podłączenie rur do rozdzielacza. Należy jednak pamiętać, aby w przypadku rur z miedzi miękkiej zastosować tzw. tuleje wzmacniające, które zapobiegają „zagnieceniu” rury i ewentualnemu powstaniu nieszczelności. Należy również pamiętać, że po około pół roku pracy instalacji trzeba dokręcić nakrętkę o około 1/2 obrotu. Trwałość i pewność takiego połączenia jest taka sama jak połączenia lutowanego.

 Rury miedziane bez szwu
Można je stosować do instalacji zimnej i ciepłej wody, centralnego ogrzewania, instalacji gazowych, chłodniczych, klimatyzacji. Rury miedziane produkuje się w trzech stopniach twardości: jako miękkie (średnice 6-54 mm), półtwarde i twarde (średnice 6-267 mm). Łączy się je metodą lutowania lub za pomocą łączników: zaciskowych i gwintowanych z mosiądzu lub gwintowanych z brązu.

Rury miedziane są dostępne również w osłonach lub otulinach. Osłony, grubości 2-3 mm, wykonane z PVC, zabezpieczają przed uszkodzeniem miękkiej miedzi. Otuliny natomiast, z wyjątkiem płaszcza, który jest wykonany z PVC, są zbudowane z elastycznej twardej pianki poliuretanowej (PUR) lub twardej pianki izocyjanianowej (PIR). Otuliny z PUR stosuje się w rurach miękkich, otuliny z pianki PIR - w rurach twardych. Instalacje wykonane z miedzi charakteryzują się odpornością na korozję i znaczną wytrzymałością. Na powierzchniach rur i kształtek wykonanych z tego materiału nie osadza się kamień, dzięki czemu nie zmniejsza się średnica rur oraz nie zwiększają się opory przepływu.

Miedź ma również najmniejszą ze wszystkich materiałów instalacyjnych chropowatość powierzchni - 0,0015 mm (dla porównania tworzywa sztuczne - 0,07 mm, stal - 0,15 mm), co sprawia, że przy takich samych wielkościach instalacji przekroje rur miedzianych są znacznie mniejsze niż innych.

Ponadto miedź nie dopuszcza do tworzenia się biofilmu, który ma decydujący wpływ na dalszy rozwój bakterii w systemach instalacyjnych. Nie zaleca się stosowania instalacji miedzianych do wody użytkowej na terenach, gdzie ma ona odczyn <7,0 pH.

 Rozgałęzienia rur i trójniki
Istnieje też możliwość wykonania rozgałęzień w rurach z wykorzystaniem technologii T-Drill. Umożliwia ona precyzyjne wykonywanie szyjek (rozgałęzień) o dowolnej długości i średnicy max. DN400 (16'). Technologia ta wprowadza niewielkie ograniczenia co do wzajemnego położenia szyjek. Możliwe jest wykonanie odgałęzień równoprzelotowych do średnicy DN150 (6'). Elementy te znajdują zastosowanie w budowie instalacji ze stali odpornych na korozję oraz miedzi dla przemysłu spożywczego, farmaceutycznego, chemicznego itp. Technologia ta gwarantuje zapewnienie łagodnego przepływu oraz zapobiega osadzaniu sie zanieczyszczeń w miejscu połączenia.

Zalety :
 Dowolne położenie odgałęzień
 Brak konieczności stosowania trójników co wiąże się ze zmniejszeniem liczby połączęń spawanych i związanej z  tym pracochłonności
 Proste przygotowanie króćców (cięcie obwodowe lub na pile taśmowej)
 Możliwość wykonywania spoin doczołowych np. za pomocą głowic spawalniczych
 Dobre właściwości higieniczne złącza
 Dobre właściwości hydrauliczne uzyskiwanego połączenia - minimalne opory przepływu 


 

 

 

Zasady montażu instalacji
Projektowanie
Instalacje kanalizacyjne
Wiadomości wstępne
Rodzaje instalacji
Instalacje sanitarne
Instalacje deszczowe
Drenaż rozsączający i inne metody oczyszczania ścieków
Drenaż opaskowy
Uzbrojenie instalacji
Zasady montażu instalacji
Projektowanie instalacji
Instalacje centralnego ogrzewania
Wiadomości wstępne
Rodzaje instalacji c.o.
Uzbrojenie instalacji
Grzejniki
Kotły
Kolektory słoneczne
Zasady montażu instalacji
Projektowanie instalacji
Paliwa
Instalacje gazowe
Wiadomości wstępne
Instalacje gazu ziemnego
Instalacje gazu płynnego
Uzbrojenie instalacji
Zasady montażu
Projektowanie
Instalacje wentylacyjne
Wiadomości wstępne
Podział instalacji
Instalacje wentylacyjne
Klimatyzacja
Uzbrojenie instalacji
Zasady montażu
Projektowanie